Ο ΚΥΒΟΣ ΕΡΡΙΦΘΗ ... Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΠΝΕΕΙ ΤΑ ΛΟΙΣΘΙΑ

 Η ΝΙΚΗ ΑΡΧΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΜΕΝΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ

Τα τρία πιθανά νέα κόμματα και το αδιέξοδο του «συστήματος»

Πρόβλεψη εκλογικού αποτελέσματος για τους «νέους παίκτες» δεν μπορούμε να κάνουμε. Άλλωστε είναι αμφίβολο αν θα εμφανιστούν καν και τα τρία αυτά «κόμματα» στις εκλογές. Αλλά συμφωνήσαμε ότι όλα αυτά δείχνουν ότι το «σύστημα» βρίσκεται προ αδιεξόδου

                                                                          

Πρώτο, χρονολογικά, εμφανίστηκε το «κόμμα Σαμαρά». Η δυναμική του είναι η μικρότερη των τριών, αλλά έχει κάποια χαρακτηριστικά που το διαφοροποιούν από τα άλλα. Είναι το μοναδικό που πλήττει ευθέως τη Νέα Δημοκρατία και έχει ένα μεγάλο δυνητικό κοινό στην σκληρή βάση της. Και είναι επίσης το μοναδικό που μπορεί να θεωρηθεί πιθανός κυβερνητικός εταίρος μαζί με αυτήν – αλλά προφανώς χωρίς τον αρχηγό της – πράγμα που του επιτρέπει να απευθυνθεί σε δεξιούς «συστημικούς» ψηφοφόρους, οι οποίοι έχουν κουραστεί από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την παντοδύναμη εξουσία του, αλλά φοβούνται το χάος ή μια «αριστερή» πλειοψηφία.

Οι μετρήσεις δείχνουν ότι αν μετάσχει τελικά στις εκλογές, αυτό που θα διεκδικήσει θα είναι η είσοδος στη Βουλή. Ακριβώς όμως λόγω της μοναδικότητάς του, ότι δηλαδή «κόβει» ψήφους από τη ΝΔ, μπει δεν μπει μπορεί να παίξει μεγάλο ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα.

***

Ακολούθησε ο Αλέξης Τσίπρας. Με σαφώς μεγαλύτερη δυναμική, αλλά και μεγαλύτερη δεξαμενή ψηφοφόρων από τον Σαμαρά. Εξ ορισμού ένα κόμμα υπό τον Τσίπρα δεν προσδοκά να το ψηφίσουν πολίτες που σήμερα δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν ΝΔ. Ακόμη και αυτοί που παραμένουν ψηφοφόροι της ενώ είναι πολύ δυσαρεστημένοι, δεν αναζητούν διέξοδο στον πρώην πρωθυπουργό, ίσα ίσα που το ενδεχόμενο επιστροφής του τους κάνει να κρατάνε τη μύτη τους και να παραμένουν κοντά στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Το δυναμικό χαρακτηριστικό ενός τέτοιου κόμματος θα ήταν η «άθροιση» των πολιτικών δυνάμεων στα αριστερά της ΝΔ, αυτή άλλωστε είναι και η φιλοδοξία του πρώην πρωθυπουργού. Και λέω θα ήταν, γιατί καθόλου δεν φαίνεται να το επιτυγχάνει και σε κάθε περίπτωση αποκλείεται να επιτύχει την «συστέγαση» με το ΠαΣοΚ. Ο στόχος του δεν μπορεί να είναι άλλος, παρά να το ξεπεράσει καθαρά ώστε στις – σχεδόν βέβαιες – δεύτερες εκλογές είτε να το υποχρεώσει σε μια σύμπραξη, είτε, λόγω δυναμικής, να λεηλατήσει τους ψηφοφόρους του με το επιχείρημα της αποκαθήλωσης του Μητσοτάκη.

***

Και τρίτη ήρθε η Μαρία Καρυστιανού. Εδώ τα νούμερα είναι πολύ μεγάλα. Δεν αφήνουν αμφιβολία ότι θα είναι δεύτερο κόμμα, με τα σημερινά δεδομένα, βέβαια, τα οποία δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα ισχύουν και όταν φτάσουμε στις εκλογές.

Το χαρακτηριστικό του είναι ότι δεν φαίνεται να πλήττει καθόλου τη Νέα Δημοκρατία, οπότε θα έλεγε κάποιος ότι είναι «εσωτερική» υπόθεση της αντιπολίτευσης. Θα έκανε, όμως, μεγάλο λάθος.

Πρώτον, ένα τέτοιο κόμμα, όσο λίγους ψηφοφόρους και να πάρει από τη ΝΔ, γιατί κάποιους θα πάρει, θα έβαζε οριστικά ταφόπλακα σε οποιοδήποτε σενάριο αυτοδυναμίας. Κι αυτό θα μπορούσε να απελευθερώσει κι άλλους ψηφοφόρους της, που παραμένουν μόνο επειδή θέλουν «σταθερότητα» αλλά είναι πολύ δυσαρεστημένοι. Όλοι αυτοί, βλέποντας ότι πλέον η μόνη περίπτωση «σταθερότητας» είναι μια κυβέρνηση συνεργασίας, θα έχουν κίνητρο να ενισχύσουν κάποιο κόμμα με το οποίο προτιμούν να συνεργαστεί η ΝΔ, είτε στα δεξιά της, είτε στα αριστερά της. Αν και ένα κόμμα Καρυστιανού λογικά θα συσπειρώσει λόγω φόβου κάποιους γύρω από το κυβερνών κόμμα, θα έχει και το φαινομενικά παράδοξο αποτέλεσμα κάποιοι να φύγουν ακριβώς επειδή φοβούνται το κόμμα Καρυστιανού!

Δεύτερον, ένα τέτοιο «αντισυστημικό» κόμμα θα καθορίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό την προεκλογική ατζέντα και θα μεταφέρει την συζήτηση σε θέματα διαφθοράς, λογοδοσίας και απόδοσης ευθυνών, πεδίο καθόλου προνομιακό για το κυβερνών κόμμα και μάλιστα σε ένα ήδη υφιστάμενο κλίμα γενικής δυσπιστίας των πολιτών στους θεσμούς, στην πολιτική και στους πολιτικούς.

Και τρίτον, πιθανότατα θα φέρει στις κάλπες τους πιο οργισμένους με τη ΝΔ και με το «σύστημα» πολίτες, αυτούς που είναι τόσο «αγανακτισμένοι» ώστε δεν θα πήγαιναν καθόλου να ψηφίσουν. Θα μπορούσαμε να πούμε κάπως χονδροειδώς μαθηματικά, ότι το κόμμα Καρυστιανού δεν στερεί απευθείας ψήφους από την ΝΔ, αλλά τις κάνει «λειψές», αφού άλλο είναι να παίρνεις π.χ. 30 ψήφους στις 100, κι άλλο στις 110. Το ένα είναι 30%, το άλλο 27,3%.

***

Αυτά συζήτησα με τον φίλο μου και καταλήξαμε ότι πρόβλεψη εκλογικού αποτελέσματος για τους «νέους παίκτες» δεν μπορούμε να κάνουμε. Άλλωστε είναι αμφίβολο αν θα εμφανιστούν καν και τα τρία αυτά «κόμματα» στις εκλογές. Αλλά συμφωνήσαμε ότι όλα αυτά δείχνουν ότι το «σύστημα» βρίσκεται προ αδιεξόδου, μια και όποιο σενάριο κι αν επιλέξεις, ό,τι του δίνει με το ένα χέρι, το παίρνει με το άλλο.

Πηγή : "Ο ΒΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣ"